در وریدهای عمقی پا لخته تشکیل میشود. تورم و درد یک پا که طی چند روز ایجاد میشود، شایعترین نشانه آن است. اگر بهموقع درمان نشود، تکهای از لخته میتواند به ریهها برود؛ به همین دلیل از وضعیتهایی است که هرگز نباید به تأخیر انداخته شود.
وقت ملاقات و تماسوقتی سه شرایط کنار هم قرار میگیرند لخته راحتتر تشکیل میشود: کند شدن جریان خون، آسیب به دیواره ورید و تمایل خون به لخته شدن. در عمل، شایعترین موقعیتها عبارتاند از:




1دریچهها باز و بسته میشوند و خون بهطور منظم به سمت قلب جریان دارد.
در حالت بیحرکتی، خون کند میشود و در جیبهای دریچه جمع میشود.
لخته کوچکی در یک جیب دریچه تشکیل میشود.
لخته بزرگ میشود و ورید را پر میکند و خون نمیتواند برگردد.
تکهای از لخته میتواند جدا شود و به قلب و ریهها برود (آمبولی ریه).

لخته در پا (ترومبوز ورید عمقی) اغلب با علائم زیر خود را نشان میدهد. علائم ممکن است خفیف باشند؛ برخی موارد بدون هیچ شکایتی پیشرفت میکنند.
این تصویر ممکن است با واریس اشتباه گرفته شود، اما سیر آن متفاوت است. تورم واریسی طی سالها ایجاد میشود، عصرها بیشتر میشود و صبحها از بین میرود. در ترومبوز ورید عمقی، تورم طی چند روز ظاهر میشود و با استراحت از بین نمیرود.
تورم ناگهانی یک پا را نباید به تأخیر انداخت.
پس از معاینه، اولین قدم تصویربرداری (سونوگرافی داپلر، ونوگرافی با CT/MR)است. بدون درد و بدون سوزن است؛ مستقیماً نشان میدهد که ورید باز است یا نه، و محل و وسعت لخته را مشخص میکند. در صورت نیاز از آزمایش خون D-dimer و در بیماران منتخب از ونوگرافی با CT استفاده میشود. در لختههای عودکننده یا لختههایی که در سن جوانی رخ میدهند، اختلالات انعقادی ارثی بررسی میشود.
این پایه درمان است. هدف جلوگیری از بزرگ شدن لخته موجود و جلوگیری از تشکیل لخته جدید و رفتن آن به ریههاست. بدن بهتدریج لخته را در طول زمان حل میکند. دارو و مدت درمان بر اساس محل لخته، علت آن و خطر عود تعیین میشود. قطع خودسرانه دارو از نظر بازگشت لخته خطرناکترین رفتار است.
تورم و درد را کاهش میدهند و به کاهش خطر بلندمدت سندرم پسترومبوتیک کمک میکنند. درجه مناسب فشار را پزشک تعیین میکند.
در بیماران منتخب، بهویژه زمانی که لخته ناحیه کشاله ران و وریدهای بزرگ بالاتر از آن را درگیر کرده، پا بهطور محسوسی متورم است و علائم تازه شروع شدهاند، لخته از طریق کاتتر خارج میشود. برشی ایجاد نمیشود. هدف باز کردن زودهنگام ورید، کاهش فشار در پا و کاهش آسیب دریچهها و در نتیجه تورم ماندگاری است که ممکن است بعداً ایجاد شود. این روش برای هر بیماری مناسب نیست؛ تصمیم بر اساس تصویربرداری و تصویر بالینی گرفته میشود.
در تعداد محدودی از بیماران که نمیتوانند داروهای رقیقکننده خون مصرف کنند یا با وجود درمان همچنان لخته پرتاب میکنند، میتوان فیلتری که لختهها را به دام میاندازد در ورید اصلی قرار داد.
در برخی بیماران، ماهها یا سالها بعد ممکن است تورم ماندگار پا، احساس سنگینی، تغییر رنگ پوست و بهندرت زخم ایجاد شود. این وضعیت سندرم پسترومبوتیکنامیده میشود. سه چیز اصلی که خطر را کاهش میدهند: شروع زودهنگام درمان، مصرف منظم داروی رقیقکننده خون در مدت توصیهشده و ترک نکردن جورابهای فشاری.
درصد افراد مبتلا به لخته پا که طی 2 سال دچار شکایت ماندگار پا میشوند
%0
با وجود درمان رقیقکننده خون.
این وضعیت سندرم پسترومبوتیک نامیده میشود.
در یک مطالعه تصادفی روی 692 بیمار با لخته در وریدهای عمقی بالا و پشت زانو، گروهی که فقط درمان رقیقکننده خون دریافت میکرد.
Vedantham S et al. Pharmacomechanical catheter-directed thrombolysis for deep-vein thrombosis.
N Engl J Med 2017;377(23):2240-2252. doi:10.1056/NEJMoa1615066
آنچه مردم لختهای که «به پا رفته» مینامند، اغلب ترومبوز ورید عمقی است: تشکیل لخته در وریدهای عمقی پا. کمتر شایع است که لختهای که از قلب جدا شده و شریانی در پا را مسدود کرده نیز به این شکل توصیف شود؛ در این حالت پا ناگهان سرد، رنگپریده و بسیار دردناک میشود. هر دو وضعیت اورژانسی هستند و باید بدون تأخیر ارزیابی شوند.
آنچه این دو را از هم جدا میکند زمانبندی است. تورم واریسی طی سالها ایجاد میشود، عصرها بیشتر میشود، صبحها از بین میرود و معمولاً دوطرفه است. تورم ناشی از لخته طی چند روز شروع میشود، یک پا را درگیر میکند و با استراحت از بین نمیرود. تشخیص قطعی با تصویربرداری انجام میشود.
مدت درمان از فردی به فرد دیگر متفاوت است. برای اولین لختهای که علت موقتی دارد، معمولاً چند ماه درمان کافی است. وقتی علتی پیدا نشود، لختهها عود کنند یا خطر ماندگاری مانند سرطان وجود داشته باشد، مدت درمان طولانیتر میشود. پزشک معالج این تصمیم را میگیرد.
در گذشته استراحت مطلق در بستر توصیه میشد، اما اکنون این رویکرد کنار گذاشته شده است. پس از شروع درمان، راه رفتن با جوراب فشاری تورم و درد را کاهش میدهد. در ابتدا از ورزشهای سنگین پرهیز میشود.
خطر عود وجود دارد و به علت بستگی دارد. لختههایی که ناشی از یک عامل موقتی (جراحی، گچ، سفر طولانی) هستند خطر کمتری دارند. لختههایی که خودبهخود رخ میدهند خطر بیشتری دارند؛ مدت درمان و پیگیری برای این بیماران متفاوت برنامهریزی میشود.
آنچه مردم «رفتن» لخته مینامند، تشکیل لخته در داخل یک ورید عمقی است. خطر واقعی این است که تکهای از این لخته جدا شود و به ریهها برود. به همین دلیل درمان بدون اتلاف وقت شروع میشود.
نشستن طولانیمدت بدون حرکت خطر لخته را افزایش میدهد. تورم، سفتی و دردی که پس از سفر در یک پا ظاهر میشود باید جدی گرفته شود و با تصویربرداری ارزیابی شود.
معاینه و وقت ملاقات. بیماران بیتلیس، تاتوان، وان، موش و اطراف در درمانگاه جراحی قلب و عروق بیمارستان دولتی تاتوان معاینه میشوند. وقت ملاقات از طریق MHRS (سامانه ملی نوبتدهی بیمارستانی ترکیه) گرفته میشود؛ جزئیات در وقت ملاقات و تماس این صفحه آمده است.